[Ewaw Fiction] Angel Cry

posted on 03 May 2013 10:44 by mama-chan in EWAW
 
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ
 
 
*เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในฟิคเรื่องนี้ ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆกับบุคคลจริงหรือสถานที่จริงแต่ประการใด กรุณาใช้วิจารณณานในการอ่านนะคะ*
 
 
 
 
(ขออนุญาติเปลี่ยนข้อความเล็กน้อยเพื่อให้เข้ากับเนื้อเรื่องค่ะ) 
 
 
สิ่งที่กอดอย่างแนบแน่นเสมอมา
สมบัติเพียงหนึ่งเดียวของฉัน
ฉันหวังจะได้หัวเราะเคียงคู่เธอตลอดมา
แต่เพราะมันเป็นเพียงความหวังที่ไม่มีทางบอกไปได้...
 
อยู่อย่างเดียวดายภาตใต้ค่ำคืนที่มืดมิดมาตลอด
ฉันอยากจะเดินต่อไปรอบๆ
เป็นเวลาที่แสนยาวนาน แม้จะเป็นตอนนี้ก็ตาม
ฉันยังค้นหามันต่อไป

 
ร่างเล็กของเด็กสาวกอดไม้กางเขนขนาดใหญ่กว่าตัวแน่น เธอเงยหน้ามองคนตรงหน้าด้วยแววตาสดใสใคร่รู้
 
"ต่อจากนี้เขาจะมาเป็นคนปกครองเธอ"
 
"ใครเหรอคะ"
 
"นามของข้าคือปรัสเซีย!" 
 
ความทรงจำเลือนลางในความฝันถูกกวนให้้ฟุ้งขึ้นมา ในสมัยที่เธอยังเด็กนัก ตอนที่ยังอยู่ในการปกครองของโปแลนด์ ก็ถูกส่งมอบให้บุรุษผู้หนึ่งดูแล
 
"ต่อไปนี้ข้าคือพ่องั้นเหรอ?" เขาถามกับเจ้านายของเขาที่แนะนำให้เขาแทนตนว่าพ่อ "งั้นเรียกข้าว่าท่านพ่อซะสิ!" เขาแย้มยิ้มกว้าง
 
"ท่าน...พ่อ..." เธอพูดตามเขาเสียงเบา 
 
เหมือนรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่โดนเติมเต็มจากข้างใน
 
เธอที่อยู่อย่างเดียวดาย เป็นแผ่นดินไร้นามมานานนั้น ในที่สุด ก็ได้รับการขนานนาม
 
"เจ้ายังไม่มีชื่อเหรอ? งั้น...เอาเป็นโคนิซเบิร์กดีมั้ย?" ชายหนุ่มผมขาวมองเด็กสาวตรงหน้า เขาอุ้มเธอขึ้นมากอดไว้แน่น "โคนิซเบิร์กที่แปลว่าหุบผากษัตริย์... จากวันนี้ไป เจ้าจะเป็นหัวใจของข้าอย่างสมบูรณ์"
 

ฉันยังคงเฝ้าฝันถึง
วันที่จะได้มีความสุขกับเธอ
อย่างไรก็ตามหากวันนั้นมาถึง
ฉันคงถูกจองจำในความปรารถนา

ฉันร้องไห้และคร่ำครวญต่อไป
ฉันไม่มีวันได้พบเธออีก
โศกเศร้าและเจ็บปวด
ฉันจึงกู่ร้องต่อไป
 
ภาพในวันวานถูกกวนให้ลอยฟุ้งขึ้นมาจากตะกอนความทรงจำ ดวงตาสีแดงจ้องมองไปยังกำแพงเบื้องหน้า
 
กำแพงเบอร์ลิน....
 
ก่อนที่จะได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น มือที่ถูกกุมอยู่ก็โดนกำแน่นขึ้นจนเธอต้องหันไปมอง กิลเบิร์ตจ้องไปเบื้องหน้าด้วยแววตาแน่วแน่ 
 
เสียงรอยร้าวดังขึ้น ก่อนจะตามมาด้วยรอยปริแตกของกำแพง เพียงไม่นานมันก็ล่มทลายลงมา 
 
"กำแพงเบอร์ลินพังแล้ว!!!"
 
"เราจะได้กลับบ้านแล้ว!"
 
เสียงของชาวเยอรมันตะวันออกดังอื้ออึงก่อนจะวิ่งกรูไปยังอีกฟากของกำแพงที่ครอบครัวของพวกเขายืนรอรับอยู่ ทั้งเสียงหัวเราะและกู่ร้องอย่างยินดีนั้น บาดลึกลงมาในใจของเธอ
 
ความฝันที่แสนไกลห่าง
เพื่อเธอผู้ถูกทอดทิ้ง
ฉันยังคงคิดคำนึง
เพื่อทำมันให้สำเร็จ
เผื่อเวลาที่ได้หัวเราะอีก
โปรดอยู่กับฉัน
ช่วงจำไว้ได้มั้ย?
ขอเพียงเท่านั้นก็พอ
 
เธอมองตามแผ่นหลังของเหล่าพี่น้องที่เดินจากไป เจ็บที่สุดคงเป็นคนที่ปล่อยมือเธอและวิ่งออกไปเป็นคนแรก
 
ท่านพ่อคะ...
 
ริมฝีปากบางอ้าออกจะลังจะเอ่ยถ้อยคำฉุดรั้งเอาไว้ แต่พอเห็นรอยยิ้มดีใจนั้นแล้ว ทำไมถึงรู้สึกจุกที่ลำคอจนพูดไม่ออก
 
ความเจ็บปวดที่แสนทิ่มแทง
กำลังทำร้ายร่างกายนี้
นางฟ้าผู้ถูกขโมยปีกไป
ยังคงร้องไห้อย่างโศกเศร้าจนถึงตอนนี้
 
ปีกของฉันนั้นมีแต่บาดแผล
แต่โชคชะตาทำให้ไม่อาจหันหลังกลับ 
ขอเพียงเธอมีความสุขเท่านั้น
ฉันยังคงภาวนา ข้ามผ่านท้องนภาไป

ฉันยังมีเวลาเหลืออีกเท่าไหร่?
กาลเวลานั้นไหลมาจนถึงตอนนี้ 
ฉันรู้สึกถึงความอบอุ่น และลืมเลือนการจากลานั้นไป
 
 
"พี่จะช่วยเธอ" เสียงข้างๆดังขึ้นจนเธอเห็นไปมอง ดวงตาสีแดงจ้องกลับมา "พี่ต้องช่วยเธอกลับมาให้ได้..รอก่อนนะมาเรีย"
 
"...." หญิงสาวทำเพียงแค่ยิ้มให้กับอีกฝ่าย อ้อมแขนเล็กกอดรอบตัวเจโรผู้เป็นพี่ชายแน่น 
 
"ค่ะ...ฉันรักพี่นะคะ แล้วฉันจะรอ" 
 
ฉันจะรอแม้รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ก็ตาม....
 
"พี่รีบไปเถอะค่ะ... หลังจากนี้ต่างหากที่จะเหนื่อย" เธอยิ้มแล้วดันหลังพี่ชายที่รักให้เดินตามคนอื่นๆไป เจโรหันกลับมามองน้องสาวนิดหน่อยด้วยสีหน้าลำบากใจก่อนจะเดินจากไปตามที่เธอขอ
 
เธอต้องอยู่ที่นี่ต่อไป...
 
ชั่วครู่นึงก็นึกอิจฉา ทำไมกันนะเธอจึงต้องอยู่ที่นี่ต่อไป...ทำไมต้องเป็นเธอ?
 

ฉันยังคงเฝ้าฝันถึง
สิ่งที่วนซ้ำไปมาในตอนนี้
ทั้งเสียงหัวเราะของเธอ ทุกๆสิ่ง
ทำไมกันนะ มันถึงได้อยู่ห่างออกไปทุกที
หวาดกลัว
ไม่อยากกลับไปโดดเดี่ยวอีกแล้ว
ใครก็ได้โปรดช่วยฉันที
ช่างเจ็บปวด...ฉันคิดว่า...มันยังไม่สายเกินไป

ฉันได้ภาวนาถึงความสุขนิรันดร
เผื่อสักวันหนึ่งฉันจะได้เห็นใบหน้าที่มีแต่รอยยิ้มของเธออีกครั้ง
ด้วยดวงตาคู่นี้

เธอกำลังมอง "พวกเขา" ก้าวผ่านเศษซากของกำแพงเบอร์ลินไป ฝั่งนี้เหลือเพียงแค่เธอคนเดียวแล้วสินะ... 
 
พอรู้ตัวก็อยากจะเอื้อมมือออกไปคว้าเอาไว้ ก่อนที่สัมผัสเปียกชื้นที่ดวงตาจะหล่นร่วงลงมา ก็มีมือหนายกขึ้นมาปิดตาของเธอเสียก่อน
 
"อย่ามอง" เสียงนั้นพูดเป็นเชิงคำสั่ง มือเดียวของเขาสามารถปิดดวงตาทั้งสองข้างของเธอจนมิด "กลับกันเถอะครับ... ไม่มีใครอยู่แล้ว"
 
อิวานกระซิบข้างหูก่อนจะดันให้เธอหันหลังกลับมา 
 
หันหลังให้แก่เยอรมัน...
 
ฉันยังคงคิดคำนึง
เพื่อทำมันให้สำเร็จ
เผื่อเวลาที่ได้หัวเราะอีก
โปรดอยู่กับฉัน
ช่วงจำไว้ได้มั้ย?
ขอเพียงเท่านั้นก็พอ
 
ปีกของฉันนั้นมีแต่บาดแผล
แต่โชคชะตาทำให้ไม่อาจหันหลังกลับ 
ขอเพียงเธอมีความสุขเท่านั้น
ฉันยังคงภาวนา ข้ามผ่านท้องนภาไป

ร่างกายบอบบางเต็มไปด้วยร่องรอยของความเสื่อมโทรม หากว่าจิตวิญญาณนั้นบ่งบอกถึงสภาพเมืองแล้วล่ะก็ เธอก็คงไม่ต่างอะไรกับเมืองที่เสื่อมทรามเต็มที ดวงตาสีแดงสดเหม่อลอย อาการป่วยนั้นทำให้เธอไม่สามารถขยับตัวได้ไปพักใหญ่ๆ หลังจากที่โซเวียตล่มสลาย เธอก็ไม่อาจฟื้นฟูตัวเองได้จาสงครามอีกเลย
 
"ทำไมถึงต้องเป็นเธอล่ะ!!"
 
เสียงเกรี้ยวกราดในวันนั้นยังคงเด่นชัดในหัว
 
"เพราะห้องอำพันยังไม่ถูกพบ จากนี้ไปเธอจะเป็นของผมจนกระทั่งผมหามันเจอ" 
 
น้ำเสียงราบเรียบตอบกลับไปอย่างเย็นชา เธอยังจำได้ดีถึงสัมผัสของมือหนาที่อยู่ใต้ถุงมือนั้น
 
อา...นี่คงเพราะความเจ็บปวดนี้สินะ...ถึงทำให้เธอคิดถึงเรื่องในวันวาน
 
เจ็บจัง... ท่านพ่อคะ... ตอนนี้ท่านจะเป็นอย่างไรบ้างนะ
 
พี่คะ... น้องที่น่ารัก... เพื่อนร่วมสมรภูมิ
 
จนถึงตอนนี้คงจะมีความสุขแล้วสินะ...

ฉันยังคงเฝ้าฝันถึง
สิ่งที่วนซ้ำไปมาในตอนนี้
ทั้งเสียงหัวเราะของเธอ ทุกๆสิ่ง
ทำไมกันนะ มันถึงได้ดูห่างไกลออกไป?
หวาดกลัว
ไม่อยากกลับไปโดดเดี่ยวอีกแล้ว
ใครก็ได้โปรดช่วยฉันที
ช่างเจ็บปวด...ฉันคิดว่า...มันยังไม่สายเกินไป

ความเจ็บปวดที่แสนทิ่มแทง
กำลังทำร้ายร่างกายนี้
นางฟ้าผู้ถูกขโมยปีกไป
ยังคงร้องไห้อย่างโศกเศร้าจนถึงตอนนี้
 
แว่นเสียงประตูในโสตประสาทที่กำลังดับลง ร่างเล็กค่อยๆปรือตาที่กำลังจะปิดสนิดขึ้นมองผู้ที่เข้ามาใหม่ 
 
"อ่อนแอได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอครับ" อิวาน บรากินสกี้เหลือบมองร่างที่นอนขดตัวอยู่บนพื้น ในช่วงเวลาที่เขาป่วย เขาไม่คิดว่าเธอจะได้รับผลกระทบขนาดนี้
 
"..." ดวงตาสีแดงสดจับจ้อง หยิ่งทระนง ชวนให้นึกถึงเจ้าของแววตาเช่นนี้อีกคนที่เขาเพิ่งปล่อยกลับเยอรมันไป
 
เหมือนกันราวกับพิมพ์เดียว...
 
อิวานครางในลำคอเบาๆก่อนจะเดินไปช้อนร่างผอมขึ้นอุ้ม เบา...เบาจนเกินไป... หลังจากโซเวียตล่มสลาย เขาที่ต้องเผชิญหน้ากับปัญหาต่างๆเพียงลำพังนั้นไม่ได้กลับมาหาเธออีกเลยนับตั้งแต่ตอนนั้น เผลอหลงลืมไป... ถึงบ้านของหญิงสาวที่ช่วงชิงมาจาก...อดีตเพื่อนเก่า
 
เพราะเขาล้มป่วย...เลยไม่มีใครมาดูแลช่วยเหลือสินะ
 
"เธอยังตายไม่ได้นะครับ" เขาเว้นจังหวะนิดหน่อย "เธอยังมีประโยชน์อยู่"
 
ร่างเล็กนิ่งเงียบ มีเพียงแววตาที่มองกลับมาเท่านั้น เย็นชา นิ่งเงียบ หยิ่งผยอง ช่างน่าหงุดหงิดเสียจริง
 
"รู้มั้ยว่ากิลเบิร์ตน่ะมาหาผมทุกวันเลยล่ะ"  เสียงเรียบๆนั้นดังขึ้นระหว่างอุ้มเธอออกไปจากห้องคับแคบ คำพูดนั้นทำให้เธอกระตุกเบาๆแล้วมองเขาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป
 
"เหมือนเขาจะได้ข่าวเธอนะ เลยมาโวยวายใส่ใหญ่เลย" เขายังพูดต่อไปเรือยๆ เมื่อมาถึงห้องๆหนึ่งที่ดูเหมือนห้องนอนมากกว่าห้องเมื่อครู่ เขาจึงวางเธอลงบนเตียงกว้าง เหมือนร่างสูงจะพูดอะไรต่อไปอีกมาก แต่เธอก็ไม่ได้ฟังเสียงนั้นแล้ว
 
ยัง...ไม่ลืมกันสินะคะ...
 
คิดเพียงเท่านั้นก็ยิ้มออกมาได้ ดวงตาสีแดงหรี่ลงก่อนจะปิดสนิด
 
แค่นั้นก็พอ....แค่นั้นก็พอแล้วล่ะค่ะ...
 
ท่านพ่อ...

ฉันได้ภาวนาถึงความสุขนิรันดร
เผื่อสักวันหนึ่งฉันจะได้เห็นใบหน้าที่มีแต่รอยยิ้มของเธออีกครั้ง
ด้วยดวงตาคู่นี้...
 
----------------------------------------------------------------------
 
ลวกไปหน่อย...ฮือออ ขอบคุณเจโร @the-kikii ของกิคุงมากเลยค่ะ //ซับ//
 
ความจริงมีเป็นฟิคยาวกว่านี้...แต่ยังอยู่ในระหว่างรีไรท์//พรากหนักๆ// ฟิคนี้เน้นความรู้สึกของดาเลียค่ะ ไม่เน้นปวศ...//ผปค.จะกระอักตายกับไทมไลน์แล้ว... ขอบคุณที่อ่านจนจบค่ะ //พรากกกกกก

edit @ 3 May 2013 15:54:36 by MaMa

edit @ 10 Dec 2013 22:29:07 by MaMa

Comment

Comment:

Tweet

หกดฟดกฟหแกเแฟแดอฟกแ
ดาเลียกลับมาอยู่ด้วยกันเถอะะะะะะ /แงงงงง
เฮิร์ทมากตอนที่ทุกคนกลับบ้านแล้วดาเลียไม่ได้กลับ
ตอนที่ปรัสปล่อยมือดาเลียแล้ววิ่งออกไป Y^Y

#5 By YO : อู้ 3_3 on 2013-05-06 12:41

ฮือ....ดาเลียยยยยยยยย อ่านแล้วสงสารเธอจัง
ตอนถูกทิ้งไป....และก็ตอนที่อิวานซามะบอกดาเลียยังมีประโยชน์...โอ้ย จี๊ดจริงๆค่ะ....
...พออ่านตอนกิลมาโวยนี่เราดีใจขึ้นมาเลย....กิลยังไม่ลืมดาเลียสินะ....
ปล.ไปๆมาๆทำไมเม้นท์คล้ายๆเม้นท์แรก/กุมขมับ

#4 By haha55 on 2013-05-03 23:40

กรี้ดดดดาเลี๊ยยยยย ฟิคนี้ดาเลียน่าสงสารมากแบบเจ็บแทนที่โดนแยกออกมา อิวานดูล้างสมองเป็นตัวร้ายไปเลยฮืออ
แต่แบบยังไงกิลก็ไม่ลืมนี่มันฟฟฟหกกกหฟหกกฟฟหหฟฟหหฟ //โรปูนัก //กรี้ดด
เขียนอีกนะคะเขียนอีกนะคะอยากอ่านน้องดาเลียเรื่อยๆแฮ่กๆ /แฮ่กมาจากไหน(?)

#3 By Star* of Radiance on 2013-05-03 16:24

ร้องไห้เลยแงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง//โดนตรบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ ฮือดาเลียยยยยยฮือออออออออออออออออออออออ ;___________________________________;
//อ่านไปร้องไป//อิบ้า//โดนตรบอีกที
แงงงงงงฮือ ดาเลีย;u; เข้าใจเธอมากขึ้นนะฮือ OTL โมเม้นเจ็บปวดนักฮรึกllllllllllllllllllllllllOTL
เอาจริงสงสารทุกคนในฟิกเลยอะ//โดนตร่อย//ไม่ว่าจะมองมุมไหนมันก็เศร้าเคล้าน้ำตาหมดเบยอะงือ//ซับ
//กอดดาเลียแน่นๆ ;u;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
คือเราอาจจะลำเอียงแต่เราก็สงสารโร//โดนต่อย ดีใจกับปูและเยอรมันคนนะที่ได้กลับบ้าน5555 แต่ก็แฝงความเศร้ากับสิ่งที่ต้องเผชิญต่อไป เจโรเองก็ด้วย
ดาเลียดูย่ำแย่มาก OTL
//เม้นไม่รู้เรื่องละ//โดนตร่อย

#2 By Kalf-kun on 2013-05-03 16:23

ฮึกกกกกกกกกกกกก อ่านจบแล้วววววว 
ดาเลี้ยยยยยยยยยยยยยยย ดาเลีย ดาเลีย ดาเลีย ดาเลีย ดาเลีย ดาเลี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย    ทำไมเธอน่าสงสารได้ขนาดนี้หนอ..... 
จนถึงในตอนสุดท้าย กิลก็ไม่ได้ลืมเธอสินะ ฮืออออออออออออออออออ  ดีใจด้วยนะ ฮือออออออ /อินเกินไปแล้ว กลับมาๆ   
เขียนลวกๆ แต่อ่านลื่นดีออกนะ ชอบอ่ะ  ผลิตมาอีกเรื่อยๆนะจ้ะ   อะแฮร้ย

#1 By Aki_Zen on 2013-05-03 15:56