[S.Fic] APH

posted on 11 Jun 2013 20:03 by mama-chan
ไม่มีอะไร 555 เอามาลงไว้เพราะลงในเฟสไว้แล้ว เวิ้นพอควร ให้ลุดเป็นคนดีบ้างไรบ้าง //ประเด็นคือนั่งพิมพ์ในโทรศัพท์มันเลยออกมาได้แค่เน้
 
 
---------------------------------------------------
 
ผมไม่เคยรู้เลยว่า...

การเป็นประเทศนั้น...หนักหนาแค่ไหน
 

กางเขนเหล็กที่แนบบนอกนั้นเย็นเฉียบ เพราะว่ามันเป็นเหล็ก และอากาศที่นี่ก็หนาวจับใจ หรืออาจจะเพราะอะไรสักอย่าง ดวงตาของเขาจ้องมองไปข้างหน้า แววตานั้นหลากหลาย แต่เขารู้ดีว่าอะไรแจ่มชัดที่สุ

เขาเสียใจ...

มันอาจจะสายเกินไป เมื่อเขานำพาประเทศชาติเข้าสู่จุดจบ ความทะเยอทะยาน มักใหญ่ใฝ่สูงและเชื่อมั่นในตัวเขามีมากจนล้นปรี่ แน่นอนว่ามันไม่ใช่เรื่องดีนักเมื่อทุกอย่างพังทลายลงมาพร้อมกับการสูญเสีย 

มือหนาวางทาบบนกำแพงเบอร์ลิน กำแพงแห่งความอัปยศอดสูที่เขาทำให้มันเกิดขึ้นมา แน่นอน เขาไม่ต้องการหรอก เขาจะอยากได้มันไปทำไมเมื่อคนที่เขาต้องการเจอใจจะขาดอยู่หลังกำแพงนั้น

แต่ก็มิอาจแก้ตัวได้ว่ามันเกิดขึ้นเพราะเขา
 
พ่ายแพ้ อ่อนแอ และหายนะ...

เขานำสิ่งทั้งหมดนั้นมายัดเยียดให้กับปรัสเซียผู้เป็นพี่ชายอย่างโหดร้าย หากแม้ตัวเขาฉุดคิดสักนิด เรื่องบ้าๆแบบนี้คงไม่เกิดขึ้น

เขาเพิ่งจะเรียนรู้...หลังสูญเสียไป...

เยอรมันแค่นยิ้มออกมาแล้วแนบหน้าผากกับอิฐแข็ง ลูบมันเบาๆหวังถึงวันที่มันจะพังครือลงมาอย่างไร้จุดหมาย ฝั่งโน้นจะเป็นยังไงบ้างนะ พี่จะได้กินข้าวครบทุกมื้อรึเปล่า หรือเอาแต่ดื่มเบียร์แล้วก็นอนกัน อากาศหนาวขนาดนี้จะมีผ้าพันคอใส่มั้ยนะ แต่เค้าว่าคนบ้าไม่ป่วยง่ายๆหรอก

เยอรมันหัวเราะอย่างแห้งแล้งจนเหมืนเสียงสะอื้น เขายกแขนขึ้นมาพาดปิดดวงตาที่เริ่มมีหยาดน้ำไหล
 

ผมน่ะ เคยอยากรู้นะ ว่าพี่เคยเสียใจบ้างมั้ยที่ให้กำเนิดผมขึ้นมา...
 
ต้องโดนแย่งทุกอย่าง ต้องคอยปกป้องน้องชายที่ไม่ได้เรื่อง
 
สุดท้ายก็ต้องสูญเสียอำนาจและฐานะของ 'ประเทศ' ไป
 
ผมน่ะไม่เคยรู้มาก่อนหรอกนะ...ว่าการจะเป็นประเทศแค่ตัวคนเดียวนั้น...มันลำบากขนาดนี้
 
ไม่หรอก..
 
เพราะพี่คอยอยู่ด้วย...ผมก็เลยไม่เคยรู้ต่างหากล่ะ
 
ความลำบากพวกนั้น พี่ก็รับมันไว้ทั้งหมด...
 
แต่..พี่ไม่ได้อยู่กับผมอีกแล้ว...
 
ตอนนี้ผมรู้เลยล่ะ ว่าทำไมพี่ถึงให้กำเนิดผมขึ้นมา...
 
 
 
เพราะการอยู่คนเดียว...มันอ้างว้างขนาดนี้เลยนี่นา

Comment

Comment:

Tweet