EBF Fic -Unlicky X Lucky-

posted on 28 Jun 2013 23:22 by mama-chan in EBF

แต่งไว้นานแล้ว...มากๆ...เพิ่งเอาลงบล็อค 5555

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ

New banner 

------------------

มันคล้ายคลึงกับคำว่ารัก...

 

แต่หากไกลนัก กับคำว่าบริสุทธิ์...

 

 

ร่างสูงยิ้มให้กับตัวเองขณะมองหน้าที่สะท้อนในกระจก ดวงตาสีเข้มที่ปกติมักจะถูกบดบังด้วยกรอบแว่นมองตอบกลับมา ใบหน้าที่ชวนให้นึกถึงใครอีกคน... ที่คล้ายคลึงกันเสียเหลือเกิน

 

ป่านนี้เธอจะเป็นอย่างไรบ้างนะ? 

 

แกล้งถามเล่นๆในใจ ความจริงก็รู้คำตอบอยู่แล้วว่าตัวเธอคงโชคร้ายซ้ำแล้วซ้ำอีก ใบหน้าที่เศร้าหมองตลอดเวลา กับดวงตาที่แสดงออกชัดเจนจนน่าแกล้ง...

 

ช่างน่าคิดถึงจริงๆ

 

รอยยิ้มผุดพรายมากขึ้นจนแทบจะเรียกว่าฉีกยิ้ม นึกถึงเมื่อคราวที่เธอคนนั้นยังไม่ไปจากเขา เมื่อตอนที่ยังอยู่ด้วยกัน

 

 

...

 

 

..

 

.

 

 

คมมีดผ่าตัดวาววับล้อกับแสงไฟที่ส่องลงมา ร่างบางดินพล่านบนเตียงสำหรับคนไข้ ทว่าคนที่อยู่บนเตียงไม่ได้ป่วย... หากแต่กำลังเป็นเหยื่อทดลองของเขา

 

"อันลัคกี้ปล่อยลัคกี้เดี๋ยวนี้นะคะ!! ลัคกี้บอกให้ปล่อยลัคกี้ไงละ!" ยิ่งดิ้นรนเท่าไหร่ ก็ยิ่งเหมือนเพิ่มความสนุกให้กับคนที่ยืนดูอยู่เท่านั้น รอยยิ้มที่คล้ายๆจะใจดีระบายขึ้นบนใบหน้า 

 

"อันลัคกี้ไม่ปล่อยลัคกี้หรอก ก็อันลัคกี้ยังไม่ได้เก็บผลการทดลองยาครั้งก่อนเลยนี่นา" ยิ่งได้ยินยิ่งหวาดกลัว พอเห็นมีดคมสีเงินวาววับนั้นแล้วยิ่งตัวสั่น อีกแล้วเหรอ คนๆนี้จะทำอะไรกับเธออีกแล้ว!?

 

"ม่ายยยยยยย!!! ปล่อยลัคกี้นะ!! ปล๊อยยยยย!!" กรีดเสียงร้องเพียงหวังว่าคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็น 'พี่ชายฝาแฝด' จะยอมรามือ ทว่ากลับเหมือนโยนน้ำมันเข้ากองเพลิง ยิ่งกรีดร้องมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งทำให้ร่างสูงอยากลงมีดไวขึ้นเท่านั้น

 

"ไม่เป็นไร...ไม่เป็นไร ไม่เจ็บหรอกนะลัคกี้ อันลัคกี้นะจะเบามือกับลัคกี้ให้มากที่สุดเลยละ" ถอยคำอ่อนหวานราวปลอบประโลมที่ได้ยินนับครั้งไม่ถ้วน สุดท้ายก็จบลงด้วยความเจ็บปวดทรมาณแสนสาหัส กับร่างกายที่เปลี่ยนไปทุกคราจนน่าขยะแขยง

 

ฉึก!

 

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด!!!" คมมีดเจาะลึกเข้าไปในเส้นเลือดที่ข้อมือเล็ก เสียงกรี๊ดดังลั่นห้อง แม้กระนั้นคนลงมือก็ยังไม่ถอนมีดออกไป ฝืนกดจนเงินนั้นค่อยๆเฉือนเอาเนื้อเยื่อบางๆไปทีละเล็กละน้อย

 

"โอ๋...อย่าร้องนะลัคกี้ ดูสิ หน้าของลัคกี้เปื้อนน้ำตาไปหมดแล้ว" รอยยิ้มใจดีฉาบทาขึ้นอีกครั้ง มือหนาละจากมีดคมขึ้นมาปาดน้ำตาให้หญิงสาวที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายกันจนน่าตกใจ "อ๊ะ อันลัคกี้ลืมไปว่าอันลัคกี้มือเปื้อน อันลัคกี้ขอโทษนะลัคกี้ อันลัคกี้จะเช็ดให้ลัคกี้เดี๋ยวนี้แหละ"

 

คราบเลือดแดงฉานที่ถูกปาดราวกับไม่ได้ตั้งใจบนใบหน้าทำเอาหญิงสาวแทบสิ้นสติ พลันมองลงไปที่ข้อมือขาวก็พบกับเนื้อหนังที่ถูกผ่าออกจนเห็นกระดูกขาวกับเส้นเลือดที่เกือบขาด น้ำตาที่ถูกเช็ดไปไหลพรากอีกครั้ง

 

"อ...อันลัคกี้ อย่าทำลัคกี้นะ ปล่อยลัคกี้ไปเถอะ" ขอร้องนับครั้งไม่ถ้วน ไม่ใช่เพราะความเจ็บที่อีกฝ่ายมอบให้ แต่เป็นเพราะความหวาดกลัวถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ไป...

 

"เอาละ งั้นเรามาทดลองกันต่อดีกว่า" เสียงนุ่มพูดถ้อยคำที่เธอภาวนาไม่ให้ได้ยินขึ้น ดวงตาสีสวยเบิกโผล่ง

 

"ไม่นะ!!!" ขวดทดลองที่มีสารสีฟ้าใสถูกหยิบสุ่มขึ้นมาจากชั้นวาง ชายหนุ่มมองมันอย่างพินิจก่อนจะถือกลับมาหาร่างที่สั่นเทิ้มไปทั้งตัว

 

"แค่นิดเดียวนะครับลัคกี้" พูดพร้อมรอยยิ้มอันตราย น่ากลัว... ไอของเหลวที่อยู่ในนั้น... ทุกๆครั้งที่ถูกมันราด เธอจะต้องรู้สึกปวดแสบปวดร้อน ถ้าราดลงบนเนื้อหนังปกติคงไม่เท่าไหร่ แต่คนตรงหน้ากลับราดลงในแผลที่คว้านลึกจนเห็นกระดูก!!

 

"กรี๊ด!!!!!!" เธอกรีดร้องอีกครั้งเมื่อหยดน้ำสัมผัสลงในเนื้อสีขาวๆที่แผล นิดเดียวของคนๆนี้คือแทบหมดหลอด!! เธอดิ้นจนเกือบจะเรียกได้ว่าทุรนทุราย น้ำตาสีใสคลอหน่วงขึ้นบนใบหน้า ก่อนภาพทุกอย่างจะดับวูบไป

 

...

 

..

 

.

 

คิดแล้วเขาก็อดยิ้มขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้ หลังจากวันนั้นไม่กี่วันเธอก็หนีไป...หนีไปจากเขาที่ทำงานอยู่ในทัพเรือ ไปสู่ทัพบกที่ห่างไกล นับว่ายังดีที่เธอไม่หนีไปทัพอากาศ เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นคงตามตัวได้ยากเย็น

 

ประตูห้องน้ำถูกปิดลงพร้อมไฟในห้องที่สว่างวาบขึ้น ห้องส่วนตัวที่ไม่ต่างอะไรกับห้องทดลองเสียเ่ท่าไหร่ โซนใช้สอยถูกตู้ใส่สารเคมีเบียดบังจนไม่เห็นอย่างอื่น บนพรมหนากระจายเต็มไปด้วยเศษชิ้นสีขาวโพลนที่แยกไม่ออกว่าคือเศษอะไร ทว่าสิ่งที่เด่นชัดยิ่งกว่าอะไรคือท่อทดลองขนาดใหญ่ที่วางชิดริมผนัง สารสีใสๆออกสีเขียวเรืองรองไหลเวียนอยู่ภายใน 

 

แต่ที่น่าแปลกใจคือร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวที่ไม่ต่างอะไรกับคนในภาพความทรงจำ ดวงตาหลับพริ้มและไร้ซึ่งลมหายใจ

 

สักวันเมื่อเราได้พบกันอีกครั้ง...

 

วันนั้นเธอจะไม่มีทางหนีไปจากผมได้อีก

 

ผมน่ะ...รักเธอนะ ลัคกี้...

 
Tags: ebf 0 Comments

Comment

Comment:

Tweet