Fic [Pacific Rim] Memories

posted on 14 Jul 2013 19:14 by mama-chan
 
Warning
Rate: PG-15 
Note: มีการสปอยเนื้อหาตอนจบค่ะ ยังไม่ดูปิดด่ว เป็นเนื้อหาหลังจากนั้น 1 ปีและเป็นเหมือนฟิคสั้น(โคตรๆ)ต่อกันหลายๆตอนนะคะ คำพูดตัวละครอาจจะไม่เป๊ะ ไว้ไปดูอีกรอบแล้วจะมาอีดิทให้เป๊ะขึ้นค่ะ บางอย่างเป็นที่เราคิดขึ้นมาเองนะคะ ////
 
 
 
ในความทรงจำของฉัน ใครคนหนึ่งนั้นยังมีชีวิตอยู่
 
 
หญิงสาวผมสั้นก้าวเดินไปตามทางของสุสาน แสงแดดยามเช้าจับร่างของเธอที่แต่งด้วยชุดกระโปรงสะบายๆ กับช่อดอกลิลลี่สีขาวในมือ
 
"ฉันภูมิใจในตัวเธอนะ" เสียงของผู้ชายคนนั้นยังคงดังในหัวของเธอ ตลอดมานับตั้งแต่วันที่เยเกอร์ปฏิบัติภารกิจสุดท้าย...
 
ชายผู้เป็นทั้งผู้มีพระคุณ...
 
ชายผู้เป็นทั้งอาจารย์ที่ดูแลเธอมา...
 
"มาโกะ" เสียงของเขาเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงความทระนงในแบบของเขา เสียงสุดท้ายที่เอ่ยเรียกชื่อของเธอ "ฟังนะ.. เธอทำได้อยู่แล้ว...ฉันจะอยู่กับเธอเสมอ...." 
 
"เธอจะพบฉันได้ในความทรงจำ"
 
"ครบปีแล้วนะคะ" เธอนั่งตรงหน้าหลุมศพที่ไร้ศพอยู่ข้างใต้ น้ำตาเม็ดโตหยดเผาะลงที่ปลายกลีบลิลลี่ 
 
"คุณยังอยู่ในความทรงจำของฉันเสมอค่ะ...อาจารย์"
 
นับจากวันที่คุณช่วยฉันไว้จากไคจูตัวนั้น...
 
วันที่ฉันไม่เหลือใคร...
 
ขอบคุณนะคะ...
 
ขอบคุณ...
 
 
......................................................................
 
 
"พวกเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปใช่มั้ย?" ราลีในวัยเด็กมองผู้เป็นพี่ชายดวงแววตาคาดหวัง
 
"แน่นอน เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป ไอ้น้องชาย" เยนซี่ยีหัวเด็กน้อยแรงๆ น้องชายของเขา...ราลี พวกเขามักจะอยู่ด้วยกันเสมอ ไม่ว่าเมื่อไหร่...
 
จำไว้นะไอ้น้องชาย 
 
ฉันจะอยู่กับนายเสมอ
 
...
 
..
 
.
 
"มันเจาะทะลุโดรนเข้ามา!!!!!" 
 
"ชาลี นายฟังฉันนะ..." 
 
"ไม่....ไม่นะ เยนซี่...ม่ายยยยยย!!!"
 
ชายหนุ่มลืมตาโพล่งในความมืด จ้องมองผนังที่เต็มไปด้วยรูปถ่าย...
 
รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ภาพในความทรงจำกลับมาเสมอเมื่อเขาอยู่คนเดียว...
 
เขาจำได้...ภาพในวันนั้น วันที่กรงเล็บของไคจูกระชากเหล็กที่หุ้มโดรนอยู่เข้ามา และนำร่างของเยนซี่...พี่ชายของเขาติดไปด้วย
 
ราลี ฟังฉันนะ 
 
เสียงของเขายังดังอยู่ในหัว ยังดังอยู่เสมอไม่ว่าเขาจะเชื่อมต่อกับใคร แม้แต่กับมาโกะ เสียงของพี่ชายคนเดียวของเขา...ยังคงอยู่ในความทรงจำ
 
นายต้องรอดราลี...

มันรวดเร็วจนน่าใจหาย ชั่ววินาทีที่เขาไม่อาจตอบอะไรกลับไปหาพี่ชายที่ห่างออกไปได้ เขาเห็นรอยยิ้ม...

ฉันรักนายนะไอ้น้องชาย...

และรอยน้ำตา...

อย่าลืมฉันล่ะราลี...

"เยนซี่..." รูปถ่ายใบหนึ่งในมือถูกกำจนบิดม้วน มือหนาแนบกำหน้าผาก "เยนซี่..."

ผมคิดถึงพี่เยนซี่...

พวกเรา...ยังจะอยู่ด้วยกันตลอดไปใช่มั้ย...

 

 

......................................................................
 
 
คุณเคยมีคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตมั้ย
 
คนที่สำคัญมากๆถึงขนาดที่ว่าถ้าเสียเขาไปคุณคงทำใจไม่ได้
 
ผมมีนะ 
 
เขาเป็นเด็กน่ารักที่คิดว่าตัวเองโตแล้วเสมอ
 
ผมก็ไม่รู้ว่าผมทำพลาดตรงไหน เราไม่ค่อยจะลงรอยกันนัก 
 
เขามีความเชื่อมั่นในตัวเองสูงเกินไปจนผมก็คุมไม่ค่อยอยู่
 
ผมเลี้ยงเขามา ฝันว่าอยากเห็นเขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดี
 
มีภรรยา มีหลานให้ผมอุ้ม...
 
จนถึงวันที่เราทั้งคู่ถูกสั่งให้ไปขับเยเกอร์...
 
เขาบอกว่าเขาจะไม่มีภรรยา เพราะคนขับเยเกอร์ต้องไม่มีพันธะผูกพัน
 
ผมก็เลยเปลี่ยนความฝัน...ว่าสักวันไคจูจะถูกพวกเราทำลายจนหมด
 
ถ้าผมอยู่บนเยเกอร์ตัวเดียวกับเขา ผมจะช่วยเขาทุกอย่าง ถ้าเยเกอร์ของเราพ่ายแพ้ เขาจะต้องรอด
 
เพราะผมเป็นพ่อ...รู้มั้ยว่ามันเป็นเหตุผลที่ง่ายนิดเดียวที่ผมจะยอมให้ไคจูเขมือบผมแทนเขา
 
แต่ผมพลาด....
 
ตอนที่ปกป้องชายฝั่งฮ่องกง... ผมบาดเจ็บที่แขน ทำให้ผมขับเยเกอร์ไม่ได้
 
ผมจำเป็นต้องปล่อยเขาไปลำพัง...
 
"ฟังนะ"  ผมพูดขึ้นมา พูดสอนเขาเป็นครั้งสุดท้าย ผมพยายามคิดว่าไม่เป็นไรหรอก ไม่เป็นไร เด็กคนนี้ยังมีอนาคตอีกยาวไกล เขาจะต้องกลับมา
 
แผ่นหลังของเขาดูใหญ่ขึ้นมากกว่าวันวานเมื่อครั้งเขายังตัวเล็กๆ
 
น้ำเสียงของเขามีพลังและมุ่งมั่นไม่เหมือนตอนเด็กที่เขามักจะร้องไห้
 
"สไตรเกอร์..." ทั้งชีวิตนี้ผมไม่เคยอ้อนวอนใคร
 
"ลูกผมไปกับคุณนะ..." รู้สึกเหมือนของเหลวบางอย่างที่หางตา 
 
"ลูกของผม" 
 
พวกเขาเดินห่างไป ไกลออกไป
 
สิ่งที่ผมทำได้ก็คือบัญชาการแทนผู้การและเฝ้ารออยู่ตรงนี้
 
"เราจุดระเบิดไม่ได้ครับ!!"
 
"ตัวหุ่นเสียหายมาก!"
 
ไม่นะ...ได้โปรดพระเจ้า
 
เขายังเด็กนักเกินกว่าจะไปหาพระองค์
 
"พ่อผมเคยพูดไว้เสมอ"
 
"ว่าถ้ามีโอกาศอย่าลังเล"
 
ถึงลูกชายที่น่ารัก
 
พ่อจะยังอยู่ตรงนี้และคิดถึงลูกเสมอ
 
พ่อรักลูกนะ...
 
----------------------------------------------------------------
 
โอเค จบ...จริงๆละ TvT เขียนมาสองฟิคแรกเพื่อฟิคสุดท้ายยย แม่ย้อยยยย ฉากที่พ่อมันบอกเราร้องไห้อะะะะะะะะะะะะะะะ โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ
 
 
@gothgirls  แงง ขอบคุณค่ะ ไม่คิดว่าจะมีคนอ่านด้วย บับว่ามันสั้นมาก ฮา 

edit @ 20 Jul 2013 11:09:08 by MaMa

edit @ 6 Oct 2013 19:18:35 by MaMa

Comment

Comment:

Tweet

เรา...
เราพึ่งเห็นฟิคนี้...
เราจะร้องไห้...
เราสงสารเฮิร์คมาก เขาไม่เหลือใึครแล้วจริงๆ ทั้งเพื่อน ทั้งภรรยา แถมยังจะมาเสียลูกไปตอนท้ายอีก หัวใจคนแก่รับไม่ไหว ฮือออ
ขอบคุณที่แต่งฟิคนี้ขึ้นมานะคะ O<---------------<

#8 By TooFar on 2013-09-30 19:01

#ฟฟฟหหกกกดดดดดด มันก๊าวมาก!!!confused smile confused smile

#7 By momo2540 on 2013-08-01 14:13

ขอบคุณที่แต่งฟิคนี้ขึ้นมาค่ะเราชอบมากๆเลยอ่านแล้วน้ำตาซึมมมม TT

#6 By Mizq29 on 2013-07-22 15:14

แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
เป็นฟิคสั้นที่บีมอารมณ์คาแรกเตอร์ได้ดีทีเดียว แงงงงง

ดีใจที่เห็ฯคนแต่งฟิคเรื่องนี้ ฮรือออออออออออออออออออออ

#5 By Hatoribaka on 2013-07-22 14:55

เป็นฟิคที่ชอบมากเลยค่ะ ซึ้งกับความสัมพันธ์ของทุกคู่จริง 

#4 By ★☆WindMilL☆★ on 2013-07-22 00:16

โฮววววววว  บีบหัวใจมากโดยเฉพาะคู่สุดท้าย
พ่อลูกคู่นี้จะทำเราน้ำตาซึมมากอะ  แงงงงง

#3 By PuppyToshi on 2013-07-21 21:26

ฮือออ
ฟิคม่าซังสติลสมกับเป็นม่าซังงงงง
.
/ซับรัว
.
เอาไปเลย แงแงแงแง
Hot! Hot! Hot!

#2 By Tan2W on 2013-07-20 11:20

ดีใจที่มีคนแต่งฟิคค่ะ ดีใจมาก ถึงจะสั้นๆแต่ก็ชอบนะคะ
เราว่าเรื่องนี้ทุกคนต่างมีปมเรื่องครอบครัวอ่า TT___TT

#1 By ►JuNo★iji◄ on 2013-07-16 20:47