[EWAW Fanfic] You put one foot in front of the other

posted on 28 Nov 2013 23:57 by mama-chan in EWAW
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ
 
 
*เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในฟิคเรื่องนี้ ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆกับบุคคลจริงหรือสถานที่จริงแต่ประการใด กรุณาใช้วิจารณณานในการอ่านนะคะ*
 
----------------------------------------------------
 
 
 

เธอเพิ่งจะได้รับรายงานข่าวเรื่องตึกถล่มในลัตเวียเมื่อสักครู่นี้...

 

หญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีพิสุทธิ์นั่งนิ่งอยู่เบื้องหน้าโซฟาตัวยาวกำมะหยี่สีเลือดหมู ดวงตาสีเลือดนกทอดมองร่างที่นอนฟุบอยู่กับที่วางแขนนิ่ง ตัวของหญิงสาวผู้นั้นช่างดูบอบบางและอ่อนแอ...ทั้งๆที่คิดว่าเด็กสาวตัวจ้อยในวันวานนั้นเติบใหญ่กว่าเธอแล้ว แต่สุดท้ายก็ยังคงเป็นน้องสาวที่จิตใจเปราะร้าวง่ายเหมือนเช่นเดิม

 

ดาเลีย บรากินสกาย่าลุกขึ้นเดินไปหาหญิงสาวที่นอนฟุบอยู่ เธอคงเหนื่อยล้าจากการทำงานเพราะเป็นเมืองหลวงที่ต้องแบกรับเรื่องราวต่างๆเอาไว้ แต่เพราะเป็นเช่นนั้นเด็กคนนี้จึงเติบโตมิใช่หรือ? ดาเลียปลอบตัวเอง

 

แต่ฉันไม่ได้ส่งเธอให้คนเหล่านั้นไปเพื่อให้เธอเป็นแบบนี้...

 

ฝ่ามือบางเย็นเหยียบของหญิงสาวแตะลงที่พวงแก้มซีด ดูเหมือนจะผอมไปอีกแล้วสินะ.. นับตั้งแต่เมื่อก่อนแล้วที่เด็กสาวมักจะไม่ค่อยแข็งแรงนัก ตัวก็เล็กกว่าเธอมาก เป็นเพียงน้องสาวผู้บอบบางและอ่อนแอไม่ต่างจากลูกนกอินทรีที่ขนไม่ขึ้นพร้อม

 

“อย่าฝืนตัวเองมากสิคะ” ถึงแม้จะรู้ว่าพูดไปร่างที่นอนหลับพักอยู่ก็ไม่ได้ยินก็เถอะ นิ้วเรียวยาวไล้เรื่อยไปตามเรือนผมสีสว่าง..สีเดียวกับของเธอ ดวงตาหรี่ลงนิ่งเงียบ

 

เธอน่ะดีแต่ถ่วงแข้งถ่วงขาชาวบ้าน เพราะรีบวิ่งไล่ตามมาก็เลยต้องมาสะดุดล้มอยู่ตรงนี้

 

เพราะว่าเธออ่อนแอก็เลยต้องเป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ

 

เธอน่ะทำให้ท่านพ่อต้องแย่ เพราะฉะนั้นก็ไปกับเจ้าพวกนั้นเถอะค่ะ เพื่อปรัสเซียของเรา

 

ถ้อยคำทำร้ายอย่างนั้นน่ะเธอเองก็ไม่ได้ต้องการที่จะเอ่ยออกไปซ้ำๆให้คนฟังต้องไปแอบหลบข้างหลังกำแพงแล้วนั่งร้องไห้อยู่เหมือนแต่ก่อนหรอกนะ.. เพียงแค่ถ้าไม่กระตุ้นเสียบ้าง ..เด็กคนนี้ก็คงจะเอาแต่เกาะติดเธอตลอด

 

ฉันมีกำลังมากพอที่จะปกป้องเธอ แต่ถ้าฉันไม่อยู่ตรงนี้ล่ะ?

 

ฉันไม่ต้องการให้น้องสาวของฉันต้องเอาแต่เรียกชื่อของฉันหรือท่านพ่อ ถ้าเธอไม่เข้มแข็งขึ้นเธอก็ต้องตาย ต้องถูกชาติอื่นกลืนกิน

 

ฉันไม่ต้องการให้เธอต้องมาล่มสลายไปพร้อมๆกับฉัน..

 

รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก เธอก้มลูบศรีษะที่เต็มไปด้วยเรือนผมนุ่มอย่างอ่อนโยนเหมือนเมื่อหลายร้อยปีก่อนเมื่อเด็กสาวยังเล็ก ปลอบโยนเหมือนเมื่อตอนที่รีกาล้มแล้วร้องไห้โยเย ไม่มีใครที่จะหันกลับมามองว่าความเจ็บช้ำเล็กๆนั้นจะสร้างความปวดร้าวเช่นไร

 

มาร์การิตา.. ลุกขึ้นแล้วทำหน้าที่ของเธอต่อไปเถอะ... ลุกขึ้นมาจากความเจ็บปวดเหล่านั้นแล้วก้าวต่อไป

 

“คืนนี้พี่จะอยู่กับเธอเองนะ...”

 

น้องสาวที่น่ารักของฉัน

 
------------------------------
 
จบเว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย 

Comment

Comment:

Tweet

ฉันเผลอจิ้นพี่น้องไปละ...... (ลูบหน้า)
โมเมนต์นี้แหละใช่เลย รีกาเวลานอนจะไม่ระวังตัวและดูน่าสงสารกว่าตอนตื่น 55555
พี่สาวน่ารักมาก♥ แต่ก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมพวกหล่อนต้องทะเลาะกันทุกทีที่เจอหน้า...... รักน้องก็บอกสิคะดาเลีย ถถถถ