[Fic : KNB] After I fell in love with you

posted on 04 May 2014 22:36 by mama-chan in KNB

Title: After I fell in love with you

Author : MaMa

Rating: PG-13 

Pairings: Aomine Daiki X Himuro Tatsuya, Murasakibara Atsushi X Himuro Tatsuya, Kagami Taiga X Himuro Tatsuya




วันนี้ฝนตก


อาโอมิเนะ ไดกิสบถเบาๆพลางทอดสายตามองออกไปยังถนนที่ชุ่มแฉะด้วยหยาดน้ำฝน เสียงรถยนต์ดังขึ้นเป็นระยะ เขากำลังรอรถเมลสายประจำที่ต้องขึ้นเพื่อกลับบ้าน จริงๆจะเดินกลับก็ได้ เพียงแต่เขาไม่อยากเสี่ยงกับการเป็นไข้ในตอนนี้


แม้นักกีฬาอย่างเขาจะเป็นหวัดยาก แต่ฝนแรงขนาดนี้ต่อให้โง่แค่ไหนก็คงไม่วิ่งฝ่าออกไปหรอก



“ฝนบัดซบ” ได้แต่สบถออกไปทั้งอย่างนั้น ดวงตาสีเข้มยังคงทอดมองออกไปแสนไกล



ฝน…



มันทำให้นึกถึงความเหน็บหนาวเล็กๆที่เคยสัมผัสมาเมื่อนานมาแล้ว



ฮิมุโระ ทัตสึยะ



อยู่ๆชื่อนี้ก็แวบเข้ามาในหัวจนเขาต้องย่นคิ้วว่าทำไมตนจึงคิดถึงผู้ชายที่ไม่มีอะไรเลยคนนั้นด้วย แต่จะพูดเช่นนั้นก็ไม่ถูก เพราะผู้ชายคนที่ว่านั้นเคยทำให้เขาละสายตาไปไม่ได้เลยทีเดียว



ดวงตาสีโลหะ เส้นผมที่ดูนุ่มลื่นสีดำ ผู้ชายที่ชุ่มโชกไปด้วยน้ำฝนคนนั้นช่างดูอ่อนแอเหลือเกิน



เขาจึงเอื้อมมือออกไป แตะลงบนไหล่บางที่ห่อลู่ จำได้ว่าวันนั้นเป็นวันก่อนรอบชิงชนะเลิศวินเทอร์คัพ เขาก็แค่บังเอิญผ่านไปเจอ “พี่น้อง” สองคนนี้คุยกันอยู่



ภาษาอังกฤษที่ไม่ยากเกินความเข้าใจ แม้จะไม่มั่นใจเลยจำไปถามรุ่นพี่อิมะโยชิอีกครั้ง แต่คำตอบที่ได้มาก็ชัดเจนเพียงพอ



เสื้อนอกตัวหนานั้นไม่ได้ปกปิดอะไรไว้ได้มากนัก เขาสังเกตุเห็นอย่างชัดเจนว่าไหล่ที่เคยตั้งตรงกำลังสั่น คากามิ ไทกะนั้นกลับเข้าไปด้านในโดมแล้วเพราะเสียงเรียกของอดีตเงาของตัวเขาเอง เหลือไว้เพียงคนที่เจ้าตัวเรียกว่า “พี่ชาย”​ อยู่กลางสนามเท่านั้น



“...” คนๆนั้นยังไม่พูดอะไร จริงๆแล้วมันก็เป็นเรื่องที่น่ารำคาญ...เขาไม่อยากยุ่งกับเรื่องของชาวบ้าน แต่ฮิมุโระ ทัตสึยะนั้นต่างออกไป



“ฝนตกแล้ว” สุดท้ายก็เป็นเขาที่ทำลายความเงียบขึ้นมา อาโอมิเนะลองพูดออกไปช้าๆแต่ก็มั่นใจว่าดังพอจะให้อีกคนหลุดจากภวังค์



“งั้นเหรอครับ” เสียงเรียบเรื่อยที่ตอบกลับมานั้นช่างฟังดูไร้อารมณ์ใดๆ บางทีผู้ชายคนนี้อาจจะเหมือนกับอดีตกัปตันของเขาก็ได้ล่ะมั้ง



“งั้นเรา...กลับเข้าไปข้างในกันเถอะ”



อาโอมิเนะบอกตัวเองในตอนนั้นได้เลยว่า เขาไม่เคยลืมรอยยิ้มอันโศกเศร้านั้นเลยสักครั้งเดียว














คากามิ ไทกะก้มมองแหวนสีเงินเกลี้ยงด้วยแววตาที่แม้แต่ตัวเองก็ยังบอกไม่ถูก



นานแล้วที่เขาไม่ได้เจอกับ “พี่ชาย” นับตั้งแต่จบวินเทอร์คัพ ฮิมุโระ ทัตสึยะกลับอากิตะไปแทบจะทันทีหลังจากที่ผลประกาศสิ้นสุดลง


คำพูดที่ว่ายอมรับได้นั้นน่ะ...โกหกสินะ



แม้เขาจะเป็นคนที่ไม่ค่อยเข้าใจอะไรรอบตัวมากนัก แต่กับคนที่สำคัญนั้น มันเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะไม่รู้สึกตัว



เมลล์ที่ส่งไปให้...ก็ตอบกลับบ้านเป็นครั้งคราว แต่ไม่บ่อยนัก โทรศัพท์ที่โทรหา...ก็ไม่ค่อยรับ หนักสุดก็ตัดสายทิ้ง หรือไม่ก็ให้มุราซากิบาระ อัทสึชิรับสายแทน



“อ๋า ก็มุโระชินไม่อยากคุยกับนายนี่นา”



“ตื้อมากๆคงโดนเกลียดแล้วล่ะสิ”



“เลิกโทรมาสักทีได้มั้ย บากะกามิ แบบนี้มันน่ารำคาญนะ”



และอีกถ้อยคำสารพัดที่แสนจะเจ็บแสบจนสุดท้ายคากามิก็เลิกโทรไปแล้วใช้วิธีการส่งเมลล์แทน แม้มันจะช้าสักหน่อย แต่อย่างน้อยถ้าเป็นเมลล์อีกคนก็ตอบข้อความของเขาล่ะนะ



‘ไทกะ ช่วงนี้ฉันติดสอบน่ะ

อาจจะไม่ค่อยได้ตอบข้อความนะ

นายเองก็อ่านหนังสือได้แล้ว’



ข้อความสุดท้ายสั้นๆที่ถูกส่งมาเมื่อสองวันก่อนนั้นถูกเปิดอ่านซ้ำไปซ้ำมา คากามิมองชื่อคนส่งแล้วยิ้มบาง อย่างน้อยก็ยังเป็นห่วงเป็นใยกันสินะ พอคิดว่าไม่ได้โดนเกลียดก็รู้สึกดีขึ้นมาทันที



“จริงๆแล้วคากามิคุง คิดยังไงกับฮิมุโระซังงั้นเหรอครับ?”



อยู่ๆคำถามที่คุโรโกะ เท็ตสึยะ คู่หูของเขาถามก็ย้อนกลับเข้ามาในหัว ในตอนนั้นเขาได้แต่หัวเราะแล้วบอกออกไปตรงๆว่า “ก็พี่น้องกันน่ะสิ” แม้คุโรโกะจะยังไม่เชื่อนัก แต่ก็ไม่ได้ซักไซร้อะไรต่อ


ก็เป็นแค่พี่น้องกันจริงๆนี่



เขาคิดขณะที่เหม่อมองเพดานสีสะอาด เขานั้นนับถือทัตสึยะเป็นพี่ชาย เพราะได้รับการสอนอะไรต่างๆมามากมาย ทั้งความช่วยเหลือ ทั้งเรื่องบาส



ตอนนี้ก็ได้กลับมาเป็นพี่ชายแล้วจริงๆนี่?



แต่เขารู้ ทัตสึยะที่เขารู้จักนั้นไม่มีทางละทิ้งความตั้งใจของตัวเองเพราะแค่แพ้เขาหรอก แต่เหมือนว่าจำเป็นต้องยอม จำต้องยอม



ก็เขาเองไม่ใช่เหรอที่บีบให้อีกคนต้องยอม?



คากามิหมุนแหวนวงนั้นไปมา



เขาก็แค่อยากจะแน่ใจว่าคนๆนั้นจะยังอยู่ข้างๆเขาก็เท่านั้นเอง


























วันนี้ชมรมหยุด



มุราซากิบาระ อัทซึชิกำลังนอนกินขนมอยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่พิเศษ ห่อขนมที่กินหมดแล้วมากมายวางกระจัดกระจายอยู่รอบๆ ชมรมบาสเกตบอลโยเซ็นนั้น ตัวจริงจะได้รับการงดซ้อมเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ แต่เพราะหลังจากวินเทอร์คัพแล้ว ขาของเขาที่ถูกใช้งานมากเกินไปนั้นถึงขีดจำกัดที่ต้องหยุดพัก มาซาโกะ อากิระจึงบอกให้เขาพักจนกว่าขาจะหาย



ถึงจะน่าเบื่อที่ต้องเอาแต่นอนพักรอให้ขาหาย แต่พอได้กินขนมมากมายที่ฮิมุโระ ทัตสึยะอุตส่าห์ไปซื้อมาให้ก็เริ่มหายหงุดหงิดขึ้นมา



เพราะว่าคนอื่นที่คุมเขาไม่ค่อยจะอยู่นัก แม้จะเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันแต่ก็น้อยมากที่จะสนิท ยิ่งรุ่นพี่ปีสองปีสามยิ่งไม่ต้องพูดถึง จะมีก็แต่ฮิมุโระนี่ล่ะที่ยังพอคุมเขาได้ ในสายตาคนนอกก็คงจะบอกว่าสนิทล่ะนะ



แล้วพวกเขาสนิทกันจริงๆรึเปล่านะ?



อยู่ๆมุราซากิบาระก็คิดขึ้นมาเล่นๆ แต่จากตอนแรกที่คิดแบบเรื่อยเปื่อย อยู่ๆเขาก็คิดอย่างจริงจังขึ้นมา



มุโระชินน่ะอยู่ปีเดียวกับหลิวชิน เพื่อนก็เยอะแยะ (แน่นอนว่ารวมถึงพวกผู้หญิงด้วย) จริงๆแล้วถ้าถามเขาว่าตอนนี้เขาสนิทกับใคร ตัวเขาก็คงตอบว่ามุโระชิน แต่มุโระชินล่ะ จะตอบว่าเป็นเขารึเปล่า



พอคิดถึงตรงนี้คนที่นอนอยู่ก็เด้งพรวดขึ้นมานั่งทันที



ถ้าถามว่ารู้อะไรเกี่ยวกับฮิมุโระ ทัตสึยะบ้าง มุราซากิบาระ อัทสึชิก็คงตอบได้แค่ลักษณะภายนอกคร่าวๆ พวกวันเกิด กรุ๊ปเลือด มือข้างที่ถนัด อาหารที่ชอบ แต่ถ้าถูกถามลึกไปกว่านั้น ตัวเขาเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน



พอคิดกลับกันแล้ว… ดวงตาสีม่วงกวาดมองขนมที่อยู่รอบห้อง ขนมหลากยี่ห้อแต่เลือกมาเฉพาะรสชาติที่เขาชอบ แม้ว่าจะมีขนมน้อยชิ้นมากที่เขาไม่ชอบก็เถอะ แต่ทั้งหมดนี่คือรสชาติที่ชอบที่สุดที่ฮิมุโระคนนั้นเลือกมาให้



ทั้งวิชาที่ถนัด วิชาที่ไม่ถนัด ลักษณะการเล่น การพาสลูก ของที่ชอบ เกมที่ถนัด แม้แต่เบอร์โทรศัพท์ของเขาเจ้าตัวก็จำได้แม้ไม่ต้องเมมลงโทรศัพท์ด้วยซ้ำ


อยู่ๆคำพูดของฟุคุอิ เคนสุเกะรองกัปตันก็แวบเข้ามาในหัว



“แบบนี้ก็มีฮิมุโระดูแลนายอยู่คนเดียวน่ะสิ ถ้านานๆไปหมอนั้นเกิดไม่อยากดูแลนายแล้วขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ หัดดูแลตัวเองได้แล้วเจ้าบ้า”



หรือคำพูดของคนในทีมสอง



“ฮิมุโระซังดูแลมุราซากิบาระขนาดนั้นทั้งๆที่หมอนั้นไม่สนใจเนี่ย เก่งจังเลยนะ”



“พอนานๆไปเดี๋ยวก็เลิกเองแหละมั้ง”



จริงอยู่ที่ว่ามุโระจินของเขาน่ะชอบบ่น ทำตัวเหมือนคุณแม่เข้าไปทุกที ถึงจะตามใจแต่บางทีก็ขัดใจมากซะจนน่าหงุดหงิด



แต่ถ้าให้อีกคนเลิกทำเหมือนที่เป็นอยู่นี่น่ะ ไม่เอาหรอกนะ!!



ชั่วขณะหนึ่งที่มุราซากิบาระคิดได้ แต่ก็แค่ชั่วขณะหนึ่งเท่านั้นแหละนะ…

 
---------
 
โคตรพ่อโคตรแม่อินโท----- #ไม่
 
โปรเจ็คฆ่าตัวตายกับสามแพริ่งใหญ่ด้านบนค่ะ...เนื่องจากไม่มีอะไรทำ(งานน่ะมีแต่ไม่มีสติทำงาน) 
 
กลับมาพร้อมคู่ออลน้ำแข็งค่ะ 
 
...
 
จะโดนเหยียบมั้ย ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
 
วันนี้งานบาสสนุกมากค่ะ สอยม่วงน้ำแข็งกลับมาเยอะแยะมากมาย
 
รู้สึกฟิน /สะบัด/
 
จบโปรเจ็คออลน้ำแข็งแล้วจะไปน้ำแข็งออลแล้วต่อด้วยเหลืองออลค่ะ 555 #แรร์สะบัด

edit @ 4 May 2014 23:46:53 by MaMa

Comment

Comment:

Tweet

พะ พะ พี่ ....น่ะ น้ำแข็งงงงงง!!!!! >/////<
allmuro สินะๆๆ *w* ! rare สะบัดเลยยย
พยายามเข้านะคะ -///-...//จะว่าไป น้ำแข็งออล กับ เหลืองออล...อันนี้ก็แรร์เกินแหะ...

#1 By Karatsu Onagami on 2014-05-05 09:36